Cranio Sacraal Therapie

Zolang ik mij kan herinneren, ervaar ik meer dan wat zichtbaar is. Als kind had ik daar geen woorden voor. Het hoorde gewoon bij mijn leven, bij wat ik voelde, zag en meemaakte. Pas later ben ik dat spiritualiteit gaan noemen.

Ik ging in de zorg werken omdat ik mij aangetrokken voelde tot mensen. Ik wilde iets betekenen, dichtbij zijn. Tegelijkertijd leefden er veel vragen in mij over mijn eigen ervaringen. Een ervaring op de grens van leven en dood, een uittreding waarin ik Maria zag, het voelen van een liefdevolle aanwezigheid die ik herkende als engelen en lichtwezens. Het raakte mij diep. Wat had ik ervaren? Hoe zat het leven in elkaar? En waar hoorde ik zelf thuis?

Ik wilde voelen, onderzoeken en leren. Mijn zoektocht bracht mij langs spirituele wegen waarop ik steeds meer thuiskwam in mijzelf. Maar hoe verder ik die wereld verkende, hoe moeilijker het soms werd om mijn plek te vinden in de wereld om mij heen. Hoe kon ik hier leven en werken, met alles wat ik voelde, zag en ervaarde?

Met cranio sacraal therapie begon die verbinding te groeien.

Mijn eerste kennismaking met cranio gaf mij een diepe verwondering. Dat een aanraking zo zacht kon zijn en toch zoveel teweeg kon brengen. Dat je een lichaam met aandacht kon ontmoeten, zonder het te dwingen ergens naartoe te gaan. Er werd een zaadje geplant: misschien kon alles wat ik zocht hier samenkomen, in het lichaam, onder mijn handen.

Mijn leraar Etienne Peirsman heeft daarin veel voor mij betekend. Zijn verhaal over het balanceren op de rand van de dood en de diepe meditatieve staat die hij met zijn herstel verbond, raakte aan iets wat ik herkende. In cranio vond hij iets terug van die ervaring. Bij hem leerde ik een manier van werken waarin kennis van het lichaam samengaat met stilte, aandacht en no mind: een aanwezigheid waarin het denken even niet voorop hoeft te staan.

Ik leerde luisteren met mijn handen. Wachten zonder alvast te weten wat er moet gebeuren. Voelen hoe rijk een moment kan zijn wanneer ik helemaal aanwezig ben. Het spirituele, dat voor mij zo vertrouwd was, kreeg een plek in het tastbare. Ik kon wortelen.

Ook het leren kennen van het lichaam bracht mij steeds opnieuw tot verwondering. Een eicel en een zaadcel komen samen. Daaruit groeit een mens. Hoe kan uit zo'n pril begin een lichaam ontstaan met een kloppend hart, handen die kunnen aanraken en ogen die de wereld zullen zien?

In dat eerste begin ligt zoveel besloten. De ontwikkeling van het embryo, de vroege lichaamsas, de chorda dorsalis: hoe meer ik erover leerde, hoe groter mijn ontzag werd. De natuur ontvouwt een samenhang die mij telkens stil maakt. Voor mij raakt die oorsprong aan iets heiligs. Tot in de kleinste cel vind ik aanleiding om mij te verwonderen over het leven.

Daarom ben ik zo verliefd geraakt op cranio. Het brengt mij bij die ontmoeting tussen lichaam en bewustzijn, tussen het aardse en alles wat ik daarbinnen en daaromheen ervaar.

De lotus verbeeldt voor mij iets van die weg. Zij wortelt in de modder, groeit door het water en opent zich in het licht. De modder hoort bij haar oorsprong. Daar vindt zij de voeding om te kunnen bloeien.

Zo kijk ik ook naar de donkere plekken in een mensenleven. Ik heb ze zelf gekend. Angst, onzekerheid, verdriet, zoeken naar houvast. Soms wilde ik er zo snel mogelijk vandaan. Toch ontdekte ik dat juist daar iets in mij aandacht nodig had. Iets wat ik pas kon leren kennen toen ik bereid was erbij stil te staan en het met meer liefde te ontmoeten.

Ook een boom draagt dat verhaal. Een groot deel van zijn leven speelt zich onder de grond af. Zijn wortels groeien in het donker, zoeken hun weg en halen voeding uit de aarde. Boven diezelfde aarde ontvouwt zich een kruin die licht opvangt en ruimte inneemt.

Die wortels hoeven de hele weg niet te kunnen zien om verder te groeien.

Dat beeld geeft mij vertrouwen. Ook wij hoeven niet altijd te weten hoe ons leven zich zal ontvouwen. Soms begint groei bij blijven, voelen en luisteren. Bij aandacht geven aan een plek in onszelf die lang verborgen is gebleven. Langzaam kan er weer ruimte ontstaan om het leven met meer overgave tegemoet te gaan.

Ik kan licht blijven zien, hoe donker het ook is. Soms is het maar een klein lichtpuntje: een mogelijkheid, een verlangen, iets levends onder de vermoeidheid of de pijn. Daar heb ik oog voor. En daar kan ik je bij helpen.

Het is mijn missie om het ongeziene zichtbaar te maken.

Dat kan iets zijn wat in je lichaam om aandacht vraagt, een pijnlijke ervaring die nog moeilijk te begrijpen is, of een gevoel waarvoor je de woorden niet vindt. Het kan ook gaan over jouw eigen gevoeligheid en spirituele beleving, over wat je ervaart maar nog geen plaats hebt kunnen geven.

Ik breng mijn kennis, levenservaring en gevoeligheid mee. Mijn handen, mijn aandacht en mijn vermogen om rustig aanwezig te blijven. Samen mag er ruimte komen om te voelen wat zich aandient, op jouw tempo.

Voor mij is cranio een parel geworden. Een manier om mijn liefde voor het leven vorm te geven en mijn verwondering te delen. Met mijn voeten op de aarde en ruimte voor het mysterie.